Sunday, July 6, 2014

Moral value and Rule of law

I've been following all the news sources about recent series of violence clash between Buddhists and Muslims in Myanmar, I observed the fact that how individuals and the country, itself, as a whole, could be so fragile and degrading value, beneath the underlying moral landscape, during dictatorship government. When I express my opinion, I solely based on my observation over the course of my whole life and, of course, myself as a Burmese man who grew up in Myanmar under the influence of traditional Buddhism which is Theravada and also others superstitions. I don’t represent any group or organization, and I also don’t represent any religious group and practices, but I, myself, alone judging with my own experiences and voicing out my love and concern over my own country affairs.

I love learning and knowing different cultures. I’m also not shy away from speaking others languages and engaging myself into different cultural and religion practices. I’ve always assumed myself as a liberal man who can adopt and transform oneself into anything. I think it is tremendously liberating, but this might probably make me a quite different man than others, or perhaps a rebellion one under the eyes of my parents and some conservatives. I personally don’t think being a liberal is a good way for everyone, but declining fundamental morale and morality value behind the closed curtain of dictatorship for more than 40 years is definitely need to be liberated. I know some conservatives will have their defensive mechanism kick in and say people are doing fine in Myanmar. In fact, they’re not fine. I’d cried and choked with tears over many occasions every time I see tragic pictures of the life of my own people.

We, civilized human beings, are always being governed by our faith and belief guided by the basic principle of moral education, and the rule of law imposed by governing body within the community or the country we’re living in. The dichotomy between moral value and rule of law has to be balanced, and we make our own judgment and live our daily life in accordance with those two principles.

Generally, religion provides us moral education since childhood to understand right and wrong, and to distinguish between good and evil. It also provides codes of conduct and becomes a part of cultural practice of the whole community. For example, every Burmese people knows they’re supposed to behave and humble in front of senior people regardless of different culture and religion. That’s how we learned our moral value and codes of conduct from school, or from bed time stories.

Faith and belief are always part of human life even before religion becomes a form of doctrine into our civilization, and it will always be. Human beings are generally not strong enough when it comes to face with challenges in this sophisticated civilization. The more sophisticated civilized we are, the more challenges we have. Thus, people find themselves refuge into the presence of religion when they can no longer cope with those challenges. Well, not all the religion practices can solve all the problems that we have- famine, inequality, human rights, job security, freedom of speech, freedom of worship, freedom from want, freedom from fear. None of those issues will never able be solved by religion principles. Our civilization has grown into so much of sophisticated community.

On top of religion principles, there’re so much of superstitions blended together into Burmese culture. Giving opportunities to our citizens with access to all the information of outside world and exposure to different cultures will enable them understanding and respect to different religions and cultures. The majority of educated younger generation are already in the transformation of changes, but the stronger will to eradicate the whole superstition point of view is still a long way to go. The education system, media, cultural exchanges are definitely needed to be in place and reevaluated.

The rule of law, on the other hand in this democratized society, has to be applied and enforced people, and institutions are subject to and accountable to law. The law is not to be abused by the government nor to confine its citizens. The purpose of the rule of law is to promote confidence in people and protect them from basic human rights. It must ensure the commitment of well-being and to improving people lives. In an environment where rule of law is weakening and unstable, it creates worries and insecurities. Citizens are naturally projecting their lives with religion point of view or being distracted with religion disputes when the law is not protecting them. (This might not be the same scenario for other cultures, different religion practices, and in different governing system. The uprising of Arab spring in Tunisia, Egypt, Libya, Yemen, and the civil uprisings in Bahrain and Syria will have to be assessed differently than in Myanmar).

When I tried to make my living in Myanmar a few years back, I always have this morbid fear every time I have to deal with government personnel. I have no problem with them personally. I empathized them. I love them. It is just the structure of the whole system is so difficult to engage with them. I felt like we’re living in a small room and at point suffocated with so much of egocentric view of life and everyone is trying to find every opportunity of small window to breathe in to sustain their life. In the end, I’m the one dying without vital sources of life such as foods, art, creativity, health, new philosophy, new idea, and most importantly the ambition to do the things that I’ve always wanted to. If any misfortune fall onto me such as loosing job, terminal cancer strike, or become a victim of crime, I knew that the law will not protect me and government system is not ready to rescue me.

I struck a thoughtful conversation with one of my dear friends while she is briefly visiting in New York, she said that everything in Myanmar cannot be viewed formally in which she meant of the system and process. You have to think and react in a way that you usually don’t think. We ridiculed the leadership and their mindset incapable of managing the country affairs.

The very fabric of Burmese society has to be reconstructed with concrete foundation of rule of law and cohere those principles into every government organizations and individuals. When government system doesn’t have adequate transparency and the rule to protect its citizens, the aspect of people on recent conflict between Buddhists and Muslims is subliminal propaganda.

So FIX it.

Metta,
Maung Ba Kaung

Sunday, November 7, 2010

Concluded from Yahoo news and comments


Just the day after election in Burma, Republican senator, Mitch McConnell, sent out a message to renew the support for Aung San Suu Kyi and democratic forces within Burma, in a statement to US President Obama. Yahoo has the news, http://news.yahoo.com/s/afp/myanmarvoteussenate, and Americans are pouring their comments with anger and concern as if republicans are pushing President Obama to go to war with Burmese junta just like President Bush invaded to Afghanistan.

I personally think the word "to get tough" is confusing and signal to misunderstanding on how United State government should support to democratic forces in Burma. I am a Burmese who work in US and contributing tax to the United State government, I do want to overthrow Burmese military regime with continuous support from United State government, but it doesn't necessarily mean to invade Burma with the tax I am paying for. I also don't think US is in the position to engage another military act during the public outcry over the spending tax payer money in Afghanistan war.

Mitch McConnell’s support to renewing a ban on imports from Burma earlier this year, I believe this is an urge to the President Obama to put more weight on pressure to military regime; to free Aung San Suu Kyi and all other political prisoners, to send strong signal to Burmese junta and international community that United State government shall only recognize fair election process in Burma. We don’t want to see Burmese dictatorship is being infused and injected by Chinese military influence. The claws of Chinese dragon are stretching out on the world’s map.

Remember, Burmese military regime has capability to conceal the truth elements inside the country and tricked United Nation and other ASEAN counties several times, so they can prolong their ruling power more than 20 years.


Thursday, October 21, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ (၂ - ၂)


ပထမ ငါးမိနစ္ ခန္႕အထိ တိရိစၦာန္တို႕သည္ သူတို႕၏ ေအာင္ၿမင္မႈရလဒ္ကို သိပ္မယံုၾကည္ႏိုင္ၾက။ ပထမဦးစြာ သူတို႕သည္ ယာေၿမ ၿခံစည္းရိုး ပတ္ပတ္လည္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကဆုန္ေပါက္ေၿပးလႊားကာ လူတစ္ေယာက္မွ် ခိုေအာင္းၿပီး မရွိေစရန္ ၾကည္႕ရႈ႕စစ္ေဆးၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ ပတ္သက္သည္႕ အရာမွန္သမွ် ဖယ္ရွာပစ္ဖို႕ ၿခံအေဆာက္အအံုမ်ားဆီသို႕ ၿပန္လည္ေၿပးလႊားလာၾကသည္။ ၿမင္းေဇာင္း တဖက္တြင္ရွိေသာ အလုပ္ရံုခန္း တံခါးသည္လည္း က်ိဳးပဲ႕ကာ ပြင္႕ေနသည္။ သံတို သံစမ်ား၊ သံနားကြင္းမ်ား၊ ေခြးခ်ည္သံၾကိဳးမ်ား၊ ဝက္မ်ား သိုးမ်ားကို ကို သင္းကြပ္ရာတြင္ ကိုသာဒြန္း သံုးေလ႕ရွိေသာ ဓါးမ်ား အစရွိသည္တို႕ကို ပစ္ေပါက္ထုတ္ၾကသည္။ နဖားၾကိဳးမ်ား၊ နားပတ္ၾကိဳးမ်ား၊ ၿမင္းပါးခ်ဳပ္မ်ား၊ နားခ်ပ္မ်ား၊ ၾကာပြတ္တံမ်ား အားလံုးကို စုပံုကာ ယာကြင္းၿပင္တြင္ မီးရႈိ႕ပစ္ၾကသည္။ ၾကာပြတ္တုတ္မ်ား မီးေလာင္ကြ်မ္းေနသည္ကို ၾကည္႕ကာ တိရိစၦာန္မ်ား ၿမဴးတူး ခုန္ေပါက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဝက္ၾကီး ၿဖဴတုတ္က ၿမင္း လည္ဆံေမြးႏွင္႕ အၿမီွး တို႕တြင္ တန္ဆာ ဆင္ေလ႕ရွိေသာ ဖဲၿပားၾကိဳးမ်ားကို မီးပံုထဲသို႕ ပစ္ထည္႕သည္။


“ဖဲၾကိဳး ေတြဟာ ကဝတ္တန္ဆာေတြၿဖစ္သလို လူေတြရဲ႕ အမွတ္အသားေတြ ၿဖစ္တယ္.. တိရိစၦာန္ေတြဟာ အဝတ္အစား ဝတ္ဖို႕ မလိုအပ္ဘူး” လို႕ ၿဖဴတုတ္က ဆိုတယ္။

အဲဒီ စကားကို ၿမင္ၾကီး ဘိုးနီၾကားေသာ အခါ ေႏြရာသီတုန္းက ယင္ေၿခာက္ဖို႕ သူသံုးေလ႕ရွိေသာ ၿမက္ေၿခာက္ဦးထုတ္ကေလးကို မီးပံုထဲသို႕ပစ္ထည္႕လိုက္သည္။

ခဏအတြင္းမွာပင္ တိရိစၦာန္တို႕သည္ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ ပတ္သက္သမွ် အရာမ်ား အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္ၾကသည္။ ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက တိရိစၦာန္တို႕ကို အစာသိုေလွာင္ခန္းသို႕ ဦးေဆာင္ေခၚသြားကာ အားလံုးကို ေဝပံုးက် ေၿပာင္ဖူး ႏွစ္ဆတိုး၍ ေကြ်းေမြးေလသည္။ ေခြးတို႕ကို ဘီစကစ္ ႏွစ္ခ်ပ္ စီ ေကြ်းသည္။ ထို႕ေနာက္ ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား သီခ်င္းကို ခုနစ္ၾကိမ္ ဆက္တိုက္ သီဆိုၿပီး ညေရာက္ေတာ႕မွ အနားယူၾကလ်က္ တစ္ခါမွ် မရရွိဘူးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ အိပ္စက္ၿခင္းမ်ိဳးၿဖင္႕ အိပ္စက္ၾကေလသည္။

သူတို႕သည္ ထံုစံအတိုင္း မနက္ လင္းအာရုဏ္တြင္ ႏိုးထၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ယမန္ေန႕က ၾကီးၿမတ္ခမ္းနားသည္႕ အၿဖစ္အပ်က္တို႕ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႕သည္ကို သတိရၾကကာ ၿမက္ခင္းၿပင္ကြက္လပ္သို႕ ေၿပးထြက္လာၾကသည္။ ကြင္းၿပင္ကြက္လပ္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႕ ဆင္းသြား လိုက္ လွ်င္ ယာေတာေၿမကို အထက္စီးမွ လွမ္းၿမင္ႏိုင္ေသာ ေတာင္ကုန္းမို႕မို႕ ေလး ရွိသည္။ တိရိစၦာန္တို႕သည္ ထိုေတာင္ကုန္းထိပ္သို႕ ေၿပးတက္သြားၾကကာ ၾကည္လင္ သန္႕စင္ေသာ ေနေရာင္ ေအာက္တြင္ ယာေတာေၿမ ပတ္ပတ္လည္ကို ေငးေမာၾကည္႕ရႈ႕ၾကေလသည္။ ဟုတ္ေပသည္… ထိုယာေတာေၿမသည္ သူတို႕ ေၿမ။ ရႈ႕ၿမင္သမွ် အရာအားလံုးတို႕ကို သူတို႕ ပိုင္ဆိုင္သည္။ ထို ေက်နပ္ပီတိၿဖစ္မႈတို႕ ၿဖင္႕ သူတို႕သည္ လွည္႕ပတ္ ကခုန္ၾကေလသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈတို႕ၿဖင္႕လည္း ေလထဲသို႕ ေၿမာက္ၾကြေၿမာက္ၾကြႏွင္႕ ခုန္ေပါက္ၾကသည္။ စိုစိုစြတ္စြတ္ ႏွင္႕ၿမက္ခင္းေပၚတြင္ လူးလိမ္႕ၾကသည္။ ၿမက္ခ်ိဳခ်ိဳတို႕ကို ပါးစပ္အၿပည္႕ ဝါးၾကသည္။ ေၿမစိုင္ခဲတို႕ကို ကန္ေက်ာက္ၾကကာ ေၿမရနံတို႕ ေမႊးထံု ေနသည္ကို နမ္းရႈပ္ၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ယာေတာၿခံေၿမတစ္ခုလံုးကို လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ရႈၾကကာ ထြန္ယက္ခင္း၊ ၿမက္ေၿခာက္ခင္း၊ အသီးအႏွံခင္း၊ေရကန္တို႕ကို တေမ႕တေမားၿဖင္႕ တစ္ခါမွ မၿမင္ဘူးေသာ အရာမ်ားကဲ႕သို႕ ေငးေမားၾကည္႕ၾကသည္။ ထိုအရာတို႕သည္ ယခုအခါတြင္ သူတို႕ ပိုင္ဆိုင္ေသာအရာမ်ား ၿဖစ္ေနသည္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ၾကသည္။

ထို႕ေနာက္ သူတို႕သည္ ၿခံထဲရွိ အေဆာက္အဦးမ်ားဆီသို႕ ၿပန္လွည္႕လာၾကကာ ယာၿခံအိမ္ တံခါးဝ အၿပင္ဖက္တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္လိုက္ၾကသည္။ ထိုၿခံအိမ္သည္လည္း သူတို႕ ပိုင္ေသာ အရာပင္ ၿဖစ္ေလၿပီ။ သို႕ေသာ္ သူတို႕သည္ အထဲသို႕ ဝင္ဖို႕ ေၾကာက္လန္႕ေနၾကသည္။ ခဏၾကာေသာ္ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕သည္ တံခါးကို ပုခံုးႏွင္႕ တြန္းတိုက္ ဖြင္႕လိုက္သည္။ အၿခားတိရိစၦာန္တို႕သည္ ေဟာကနဲ စုၿပံဳတိုးဝင္ၾကသည္။သူတို႕သည္ တစ္ခုခုကို မေတာ္တဆ တြန္းခ်ခ်ိဳးဖဲ႕ မိမွာဟူေသာ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ၿဖင္႕ အလြန္တရာ ဂရုစိုက္ေသာ ေၿခလွမ္းတို႕ၿဖင္႕ အသာအယာ ေလွ်ာက္လွမ္း ဝင္လာၾကသည္။ တစ္ခန္းဝင္ တစ္ခန္းထြက္ ၾကည္႕ၾကသည္။ စကားကိုလည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ မေၿပာရဲ။ ဇိမ္ခံပစၥည္း ဥစၥာ မ်ားကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ တအံတၾသ ေငးေမာၾကည္ရႈ႕ၾကသည္။ အိမ္ရာ တို႕သည္ သူတို႕၏ သားေမြေတာင္တို႕ၿဖင္႕ ၿပဳလုပ္ထားသည္။ မွန္ခ်ပ္မ်ား၊ ၿမင္ေမႊးၿဖင္႕လုပ္ေသာ ဆိုဖာ ထိုင္ခံုမ်ား၊ ႏိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ေကာေဇာမ်ား၊ ပံုတူ ပန္ခ်ီကားခ်ပ္ တို႕ကို ၿမင္ေတြ႕ၾကရသည္။ သူတို႕ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းလာၾကေသာအခါ ၿမင္းမ မိုမို ေပ်ာက္ေနသည္ကို သတိထားမိၾကသည္။ ၿပန္လွည္႕သြားၾကည္႕ၾကေသာ အခါမွ မိုမိုသည္ အေကာင္းဆံုးေသာ အိပ္ရာ ခန္းထဲမွာပင္ ရွိေနေသးသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူမသည္ ကိုသာဒြန္းကေတာ္၏ အလွၿပင္ ခံုေပၚမွ အၿပာေရာင္ ဖဲၿပားၾကိဳးကို ပုခံုးေပၚတြင္ ဟန္ႏွင္႕ တပ္ၿပီး မွန္ေရွ႕တြင္ အရူးလို ဟန္ေရးၿပကာ သူမကိုယ္ သူမ ႏွစ္သိမ္႕ေက်နပ္ေနသည္။ အၿခားအေကာင္မ်ားသည္ သူမကို ၿပစ္တင္ ရႈတ္ခ်ၾကကာ ထြက္သြားၾကသည္။ သူတို႕သည္ မီးဖိုေဆာင္ထဲတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ဝက္သာၾကပ္ကင္တို႕ကို ယူၿပီး ေၿမၿမဳတ္ပစ္ၾကသည္။ မီးခိုေဆာင္ေဘးက အခန္းထဲတြင္ ရွိေသာ ဘီယာစည္ကို ဘိုးနီက ခြာၿဖင္႕ ကန္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႕အရာတို႕မွအပါး အၿခား ဘာမွ မထိ မတို႕ခဲ႕ၾကေခ်။ ထိုေနရာမွာပင္ အားလံုး တစ္ညီတစ္ညႊတ္တည္း ဆႏၵၿပဳၾကသည္မွာ ယာၿခံအိမ္ကို ၿပတိုက္အၿဖစ္ ထားရွိရန္ၿဖစ္သည္။ မည္သည္႕ တိရိစၦာန္မွ် ဤယာၿခံအိမ္တြင္ မေနရဟု အားလံုး သေဘာတူၾကသည္။

တိရိစၦာန္မ်ားလည္း သူတို႕၏ မနက္စာကို စားေသာက္ၾကၿပီးေနာက္ ဝက္ၾကီးႏွစ္ေကာင္ၿဖစ္ေသာ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕က သူတို႕ကို စုရံုး ေခၚယူလိုက္သည္။

“ရဲေဘာ္တို႕” လို႕ ၿဖဴတုတ္က အစခ်ီ ေၿပာလိုက္သည္။ “အခု ေၿခာက္နာရီ ခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။ ငါတို႕ တစ္ေနကုန္ အခ်ိန္ေတြ ရွိေသးတယ္။ ဒီကေန႕ ငါတို႕ ၿမက္ရိတ္သိမ္း တဲ႕အလုပ္စမယ္။ အဲဒါ မတိုင္ခင္ အၿခား ကိစၥတစ္ခုကို အရင္ လုပ္ၾကရမယ္”

ဝက္တို႕သည္ လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးလအတြင္း၌ သူတို႕ လုပ္ေဆာင္ေနေသာ အလုပ္တို႕ကို ဖြင္႕ထုတ္ ေၿပာဆိုသည္။ သူတို႕သည္ ကိုသာဒြန္၏ ကေလးမ်ား ပစ္ထားေသာ စာလံုးေပါင္းဖတ္စာ စာအုပ္ကို အမိုက္ပံုထဲမွေကာက္ယူကာ စာ ေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေအာင္ ေလ႕လာခဲ႕ၾကသည္။ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက အၿဖဴ ႏွင္႕ အမဲ ေဆးအိုးတို႕ယူေစလ်က္ တိရိစၦာန္တို႕ကို တုတ္တန္းငါးတန္း ရွိေသာ ၿခံတံခါးမၾကီး ဆီသို႕ ဦးေဆာင္ ေခၚသြားသည္။ ထို႕ေနာက္ စာေရးရာတြင္ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေသာ ၿဖဴတုတ္က စုတ္တံကုိ လက္ဆစ္တြင္ ညပ္ကာ တံခါး ထုတ္တန္း ထိပ္ဆံုးတြင္ ေရးထားေသာ “ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံ” ကို “တိရိစၦာန္တ္ို႕ ယာေတာေၿမ” ဟု ေၿပာင္းလဲေရးလိုက္သည္။ အခု အခါမွစၿပီး တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမလို႕ ေခၚၾကမည္ လို႕ ဆိုသည္။ အဲဒီေနာက္ သူတို႕အားလံုး ယာၿခံ အေဆာက္အဦးမ်ား ဆီသို႕ ၿပန္သြားၾကသည္။ ၿဖဴတုတ္ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕က ထိုေနရာသို႕ ေလွကားတစ္စင္း ယူလာေစကာ စပါးက်ီ၏ နံရံကို မွီၿပီး ေလွကားေထာင္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးလအတြင္း သူတို႕ ေလ႕လာခဲ႕ေသာ အရာကို ရွင္းၿပၾကသည္။ ဝက္တို႕သည္ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ အေၿခခံ အခ်က္အလက္တို႕ကို ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ အၿဖစ္သို႕ ေရးဆြဲႏိုင္ခဲ႕ေၾကာင္း ေၿပာၿပၾကေလသည္။ ထို ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ကို နံရံတြင္ အခု ေရးဆြဲၾကမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ပညတ္ခ်က္တို႕သည္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲလို႕ မရေသာ အေၿခခံဥပေဒသမ်ား ၿဖစ္ကာ ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႕ အားလံုး ထာဝရ လိုက္နာက်င္႕သံုးရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း ေၿပာၾကသည္။ ဝက္တစ္ေကာင္အတြက္ ေလွကားတက္ရာတြင္ အခက္အခဲတို႕ရွိေပသည္႕ ၿဖဴတုတ္သည္ ရေအာင္ ေလွကားတက္ကာ စာေရးရန္ ၿပင္ဆင္သည္။ ဝက္ေပါက္ ကိုကြာစိက ေနာက္က လိုက္တက္ကာ ေဆးအိုးတို႕ကို ကိုင္ေပးသည္။ အမဲညစ္ေရာင္ နံရံတြင္ ပညတ္ခ်က္တို႕ကို အၿဖဴေရာင္ စာလံုး အၾကီးၾကီးတို႕ၿဖင္႕ ေရးဆြဲၾကကာ အေဝးေနရာကပင္ လွမ္းၿမင္ႏိုင္ေလသည္။ စာလံုးမ်ားမွာ

ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္

၁။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိသူ မွန္သမွ်သည္ ရန္သူၿဖစ္သည္။
၂။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕မဟုတ္ အေတာင္ ရွိသူတို႕သည္ မိတ္ေဆြၿဖစ္သည္။
၃။ တိရိစၦာန္မ်ား အဝတ္ မဝတ္ဆင္ရ။
၄။ တိရိစၦာန္မ်ား အိပ္ရာ ခုတင္ၿဖင္႕ မအိပ္စက္ရ။
၅။ တိရိစၦာန္မ်ား အရက္ေသဇာ မေသာက္စားရ။
၆။ တိရိစၦာန္မ်ား အခ်င္းခ်င္း မသတ္ၿဖတ္ရ။
၇။ တိရိစၦာန္မ်ား အားလံုး တန္တူညီမွ် ၾကသည္။

စာလံုးတို႕ကို လွပေသသပ္စြာ ေရးဆြဲႏိုင္ခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ “မိတ္ေဆြ” အစား “မိတ္ေစြ” လို႕ ေရးထားသည္။ ထို႕အၿပင္ “မ်ား” ဆိုေသာ စာလံုးတစ္လံုးသည္ ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္ေနသည္။ ၿဖဴတုတ္က အၿခားအေကာင္မ်ား နားလည္ ေစႏိုင္ရန္အတြက္ အသံက်ယ္က်ယ္ၿဖင္႕ ဖတ္ၿပေလသည္။ တိရိစၦာန္အားလံုး ေခါင္းတစ္ၿငိမ္႕ၿငိမ္႕ႏွင္႕ သေဘာတူ ေထာက္ခံၾကသည္။ ထူးခြ်န္ေသာ အေကာင္မ်ားသည္ ပညတ္ခ်က္ ခုႏွစ္ခ်က္ကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ႏုတ္တိုက္ မွတ္မိေလသည္။

“ရဲေဘာ္တို႕” လို႕ ၿဖဴတုတ္က စုတ္တံကို ပစ္ခ်လိုက္ရင္းနဲ႕ ေအာ္လုိက္သည္။ “ေကာက္ရိုးခင္း ဆီကို သြားၾကမယ္။ ကိုသာဒြန္းနဲ႕ သူ႕လူေတြ ေကာက္ရိတ္သိမ္း လုပ္ႏိုင္တာထက္ ငါတို႕ ပိုၿပီးၿမန္ၿမန္ဆန္ဆန္လုပ္ၾကၿပီး ဂုဏ္ယူ ၾကရေအာင္”

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြားမသံုးေကာင္သည္ အခ်ိန္ကုန္လာသည္ႏွင္႕ အမွ် ေနရထိုင္ရခက္လာကာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၿငီးတြားလာၾကသည္။ သူတို႕အတြက္ ႏွစ္ဆယ္႕ေလးနာရီ ပတ္လံုး ႏြားႏို႕ မညွစ္ရေသးေခ်။ သူတို႕၏ ႏို႕အိမ္သည္ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ တင္းမာေနသည္။ သူတို႕အားလံုး ခဏမွ် စဥ္းစားလုိက္ၾကၿပီးေနာက္ ဝက္တို႕သည္ ပံုးခြက္တို႕ကို ယူလာေစလ်က္ ႏြားမမ်ား ထံမွ ႏြားႏို႕ကို ေအာင္ၿမင္စြာ ညွစ္ယူႏိုင္ခဲ႕ၾကသည္။ ဝက္တို႕၏ လက္မ်ားသည္ ႏို႕ညွစ္သည္႕ အလုပ္ကို လြယ္လင္႕တစ္ကူ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ႕သည္။ မၾကာခင္တြင္ အၿမဳတ္မ်ား ေဝ႕တက္ေနေသာ ႏြားႏို႕ပံုး ငါးပံုး ရလာသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ႏြားႏို႕ပံုးမ်ား ကို စိတ္ဝင္တစားႏွင္႕ ဝိုင္းဝန္ ၾကည္႕ၾကသည္။

“ဒီ ႏြားႏို႕ေတြကို ဘာလုပ္ပစ္ ၾကမလဲ” လို႕ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္က ေမးလိုက္သည္။

“ကိုသာဒြန္းကေတာ႕ ႏြားႏို႕ အခ်ိဳ႕ကို ကြ်န္မတို႕ အစားေတြထဲမွာ ေရာတယ္” လို႕ ၾကက္မေတြက ေၿပာသည္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ႏြားႏို႕ေတြ အတြက္ စိတ္ပူပန္မေနၾကနဲ႕” လို႕ ဝက္ၾကီး သန္းေရႊက သူကိုယ္သူ ႏြားႏို႕ပံုးေရွ႕တြင္ ရပ္ကာ ေအာ္လိုက္သည္။ “ဒါေတြကို ၾကည္႕ၿပီး စီစဥ္လိုက္မယ္။ ယာေၿမမွာ ရိတ္သိမ္းရမွာ ပိုၿပီး အေရးၾကီးတယ္။ ရဲေဘာ္ ၿဖဴတုတ္က ဦးေဆာင္ၿပီး လမ္းၿပလိမ္႕မယ္။ ငါကေတာ႕ ခဏေနရင္ ေနာက္က လိုက္ခဲ႕မယ္။ ခ်ီတက္ၾက ရဲေဘာ္တို႕။ ၿမက္ေၿခာက္ေတြ က ေစာင္႕ေနၾကၿပီ”

တိရိစၦာန္တို႕လည္း ေကာက္ရိုးခင္းဆီသို႕ ရိတ္သိမ္းရန္ ခ်ီတက္သြားၾကေလသည္။ ညေနခင္း သူတို႕ ၿပန္လာၾကေသာအခါ ႏြားႏို႕မ်ား မရွိေတာ႕သည္ကို သူတို႕ သတိၿပဳမိၾကေလသည္။

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ (၂ - ၁)


အဂၤလိပ္စာကေန ၿမန္မာလို ဘာသာၿပန္ၾကတဲ႕ အထဲမွာ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ ရယ္၊ အႏိုင္မခံ ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာကို အၾကိဳက္ဆံုးပါ။ သမၼာက်မ္းစာအုပ္က လူတိုင္း ဖတ္လို႕ရတဲ႕ စာအုပ္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာစာ ဖတ္ဖို႕ အဂၤလိပ္စာတတ္စရာမလိုပဲ ဖတ္လို႕ရတဲ႕ စာမ်ိဳးေပါ႕။ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အခုေခတ္ၿမန္မာစာေပေတြကမွာ ၿမန္မာစာ ဖတ္ဖို႕ ေတာ္တန္ အဂၤလိပ္စာတတ္ဖို႕ လိုတယ္။ အႏိုင္မခံ ကေတာ႕ Invictus ဆိုတဲ႕ ကဗ်ာကို ၿပန္ယူတာ သိပ္ၿပီး အဓိပၸာယ္ ထိမိတာပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၿပန္တာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ သူေနရာဝင္ၿပီး ဘာသာၿပန္ရင္ အဲဒီလို ထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ဒီ တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ ဆိုတာလည္း Animal Farm ကို ဘာသာၿပန္တာ။ စင္းလံုးေခ်ာ ၿပီးၿပည္႕စံုတဲ႕ ဘာသာၿပန္စာေပေတာ႕ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္လိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕ စာေရးသူရဲ႕ အေရးအသားနဲ႕ ၾကိဳးစားမႈတစ္ခုပါ။ ဖန္တီးမႈေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာၿပန္ တာကိုး။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အခန္း(၂)
ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္ၾကာၿပီးေသာ္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သည္ အိမ္ေပ်ာ္ေနရင္းပင္ ၿငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာ ဘဝမီးဇာကုန္ခန္း ေသဆံုးသြားခဲ႕သည္။ သူ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို ရိတ္သိမ္းၿပီးစ ယာေၿမ ၏ တဖက္စြန္း အေၿခတြင္ ၿမဳတ္ႏွံလိုက္ၾကသည္။

အဲဒီတုန္းက တေပါင္းလဆန္း အေစာပိုင္းေလာက္ ၿဖစ္သည္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သံုးလေလာက္အတြင္း လွ်ိဳ႕ဝွက္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိလာၾကသည္။ ဖ္ိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ေၿပာၾကားခဲ႕ေသာ စကားတို႕က ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႕ကို အသိတရား ပိုမို ရရွိေစကာ ဘဝကို အေတြးသစ္ အၿမင္သစ္တို႕ၿဖင္႕ ရႈ႕ၿမင္တတ္ေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ခန္႕မွန္းခဲ႕ေသာ ပုန္ကန္ထၾကြမည္႕ အေရးအခင္း ဘယ္ေတာ႕ ၿဖစ္မလဲဆိုတာကိုေတာ႕ ယာေတာေၿမမွ တိရိစၦာန္တို႕ မခန္႕မွန္ႏိုင္ၾက။ သူတို႕ အသက္ရွင္ေနစဥ္ ကာလအတြင္း ၿဖစ္ပြားလိမ္႕မည္လို႕လည္း သူတို႕ စဥ္းစားမိခ်င္မွ စဥ္းစားမိၾကလိမ္႕မည္။ သိုေပမယ္႕ ၿဖစ္ပြားလာမည္႕ ပုန္ကန္ထၾကြမႈအတြက္ ၿပင္ဆင္ထားရမည္႕ တာဝန္ သူတို႕တြင္ ရွိသည္ကိုေတာ႕ ေကာင္းေကာင္းၾကီး နားလည္ထားၾကသည္။ ပညာေပးေရး၊ စည္းရုံး လံႈ႕ေဆာ္ေရး တာဝန္တို႕သည္ ဝက္တို႕၏ တာဝန္ အလိုလိုၿဖစ္လာသည္။ ေယဘူယ်အားၿဖင္႕ ဝက္တို႕သည္ စည္းရုံးလံႈ႕ေဆာ္သည္႕ တာဝန္တြင္ အေတာ္ဆံုး တိရိစၦာန္မ်ားဟု သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ဝက္တို႕ အၾကားတြင္ ပိုမို ထူးခြ်န္ေသာ ဝက္ပ်ိဳသိုး ႏွစ္ေကာင္မွာ ၿဖဴတုတ္ ႏွင္႕ သန္းေရႊတို႕ ၿဖစ္ၾကသည္။ သူတို႕သည္ ကိုသာဒြန္းက ေရာင္းရန္အတြက္ သပ္သပ္မ်ိဳးေဖာက္ထားေသာ အေကာင္မ်ားသည္။ သန္းေရႊသည္ အေကာင္ၾကီးၾကီး၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသြင္ အၿပင္ရွိေသာ ေက်ာက္ဆည္ ဝက္သိုးမ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ယာေတာေၿမတြင္ တစ္ေကာင္တည္းေသာ ေက်ာက္ဆည္ ဝက္သိုးၿဖစ္သည္။ စကား အမ်ားၾကီး မေၿပာ။ သို႕ေပမယ္႕ သူလိုရာ ရေအာင္ယူေသာ အစြမ္းအစရွိသူဟု သိထားၾကသည္။ ၿဖဴတုတ္ ကေတာ႕ သန္းေရႊႏွင္႕ စာလ်င္ စကားေတြအမ်ားၾကီးေၿပာ၊ စြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ဝက္တစ္ေကာင္ ၿဖစ္သည္။ အေၿပာအေဟာ လည္း ေကာင္းသလို၊ အရာရာကို ေတြးေတာစီမံ တတ္ေသာ အေကာင္လည္း ၿဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ သူ၏ အမႈအက်င္႕သည္ အေၿပာႏွင္႕ မညီ ေလးေလးနက္နက္ မရွိသူဟု အားလံုးက သတ္မွတ္ထားၾကသည္။ ယာေတာေၿမတြင္ ရွိေသာ အၿခားေသာ ဝက္မ်ားမွာ သာမန္ဝက္မ်ားသာ ၿဖစ္ၾကသည္။ သာမန္ဝက္မ်ား အၾကားတြင္ ခပ္ေသးေသး ခပ္ဝဝ ႏွင္႕ “ကြာစိ” အား သိသူမ်ားၾကသည္။ ပါးစံု မို႕မို႕၊ မ်က္လံုး လက္လက္၊ စူးစူးရွရွအသံႏွင္႕ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာသည္။ စကားေၿပာေကာင္းသူလည္း ၿဖစ္သည္။ အၿငင္း အခုန္ၿဖစ္လို႕ ခက္ခက္ခဲခဲ ေၿဖရွင္းရေတာ႕မည္႕ အပိုင္းေရာက္လ်င္ သူသည္ ဟုိေရွာင္ ဒီေရွာင္လုပ္ကာ အၿမီွးတရမ္းရမ္းႏွင္႕ လိုရာကို ဆြဲယူေၿပာဆိုစြမ္းရွိသူ ၿဖစ္သည္။ ကြာစိသည္ အမဲကို အၿဖဴ ၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာႏိုင္စြမ္းရွိသူဟု အမ်ားသူၿငာက ေၿပာၾကသည္။

ထိုဝက္သံုးေကာင္တို႕သည္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ေၿပာေဟာခဲ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာတို႕ကို အေသးစိတ္ ဆန္းစစ္ကာ စဥ္းစားစရာ အေတြးအေခၚအၿဖစ္ တည္ေဆာက္ယူၾကသည္။ ထိုအေတြးအေခၚကို သူတို႕က တိရိစၦာန္ဝါဒဟု အမည္ သမုတ္သည္။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ရာဝင္သြားသည္႕ ေနာက္ ညတိုင္းလိုလို သူတို႕သည္ စပါးက်ီထဲတြင္ လ်ိဳ႕ဝွက္ ေတြ႕ဆံုၾကကာ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ သေဘာတရားေရးရာမ်ားကို အၿခား တိရိစၦာန္မ်ားအား အေသးစိတ္ရွင္းလင္းၿပၾကသည္။ အစပိုင္းတြင္ အားလံုးသည္ စိတ္ပါဝင္စားမႈ သိပ္မရွိၾက။ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲႏွင္႕ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ တိရိစၦာန္မ်ားက ကိုသာဒြန္းေပၚတြင္ သခင္ကဲ႕သို႕ သစၥာတရား ထားရွိဖို႕ ေၿပာဆိုၾကသည္။ “ကိုသာဒြန္က ငါတို႕ကို ေက်ြးေမြးထားတာ။ သူမရွိရင္ ငါတို႕ အစာငတ္ၿပီး ေသကုန္လိမ္႕မယ္” ဟု မရင္႕က်က္ေသးေသာ အၿမင္တို႕ ရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ တိရိစၦာန္မ်ားကလည္း “ငါတို႕ ေသသြားၿပီးမွ ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ ငါတို႕က ဘာ ဂရုစိုက္စရာ လိုေသးလို႕လဲ” ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း “ဒီ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ မႈ ၿဖစ္သြားလို႕ ငါတို႕ေတြ အလုပ္ လုပ္လုပ္၊ မလုပ္လုပ္ ဘာမ်ား ထူးၿခားသြားမွာလဲ” ဟူေသာ အေတြးမ်ဳိး ရွိၾကသည္။ ဝက္တို႕သည္ ထိုကဲသို႕ေသာတိရိစၦာန္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွင္းလင္းေၿပာၿပရသည္။ ထိုသို႕ေသာ အေတြးအေခၚတို႕သည္ တိရိစၦာန္ဝါဒ၏ အဓိက အယူအဆတို႕ႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ေၾကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေၿပာသည္။ ေမးခြန္းမ်ား ၿပန္လည္ ေမးၿမန္းၾကသည္ထဲမွ တန္ဖိုးမရွိ အဓိပၸာယ္ မရွိဆံုးေသာ ေမးခြန္းမွာ အၿဖဴေရာင္ၿမင္းမ မိုမိုေမးေသာ ေမးခြန္းၿဖစ္သည္။ သူမက ၿဖဴတုတ္ကို ပထမဦးဆံုး ေမးေသာ ေမးခြန္းမွာ “ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္မႈေတြ ၿပီးသြားလ်င္ သၾကားခဲေတြ စားရအံုးမွာလား” လို႕ ေမးသည္။

“မစား ရဘူး” ဟု ၿဖဴတုတ္က အခိုင္ အမာ ၿပန္ေၿပာသည္။ “ငါတို႕ ဒီ ယာေတာေၿမမွာ သၾကားခဲ လုပ္ဖို႕ အစီအစဥ္ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ႕ နင္႕အတြက္ သၾကားခဲေတြ မလိုအပ္ဘူး။ နင္႕ အတြက္ ဂ်ံဳႏွင္႕ ၿမက္ေၿခာက္ေတြဟာ လံုေလာက္တယ္”

“ဒါဆို ငါ႕ လည္ဆံေမႊးမွာ ဖဲစည္းလွလွေလးေတြေရာ တပ္ခြင္႕ ရမွလား” လို႕ မိုမိုက ေမးၿပန္တယ္။

“ရဲေဘာ္ မိုမို.. နင္ ၿမတ္ႏိုးေနတဲ႕ အဲဒီ ဖဲစည္းၾကိဳးေတြဟာ အခိုင္းခံ အေစခံ ကြ်န္ေတြရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ေတြသာ ၿဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္မႈ တရားဟာ အဲဒီ ဖဲစည္းၾကိဳးေတြထက္ ပို ထိုက္တန္တယ္လို႕ မယံုၾကည္ဘူးလား”

မိုမုိလည္း ယံုၾကည္ သေဘာတူသည္ဟု ဆိုလိုက္သည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူမသည္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား သေဘာတူ လက္ခံသည္႕ အသြင္ေတာ႕ မရွိ။

ထို႕အၿပင္ ဝက္တို႕သည္ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုး ေၿပာထားေသာ အလိမ္အညာတို႕ကို ခက္ခက္ခဲခဲၿဖင္႕ တန္ၿပန္ ေၿဖရွင္း ၾကရသည္။ ဦးမိုးသည္ ကိုသာဒြန္း၏ လက္သပ္အိမ္ေမြး တိရိစၦာန္ၿဖစ္သည္။ လ်ိဳ႕ဝွက္ စံုေထာက္လည္း ၿဖစ္သလို လုပ္ၾကံသတင္းမ်ား ၿဖန္႕ၿဖဴးသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူသည္ စကားေၿပာ ေတာ္သူၿဖစ္သည္။ သူသည္ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္ ဟုေခၚေသာ ထူးၿခားဆန္းၾကယ္လွသည္႕ တိုင္းၿပည္ရွိေသာ ေနရာကို သိသည္ဟု ဆိုသည္။ တိရိစၦာန္မ်ား ေသဆံုးသြားသည္႕ အခါ ထိုတိုင္းၿပည္သို႕ သြားၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုတိုင္းၿပည္သည္ မိုးေကာင္းကင္ အထက္ တစ္ေနရာတြင္ ရွိသည္။ မိုးတိမ္ေတာင္တို႕၏ အထက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း အေဝးတစ္ေနရာ တြင္ ရွိသည္ဟု ဦးမိုးက ဆိုသည္။ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္တြင္ ခုႏွစ္ရက္ ပတ္လံုး သည္ တနဂၤေႏြ ေန႕ၿဖစ္သည္။ သၾကားခဲမ်ား ၊ ပိုက္ဆံၿခည္ ပင္မ်ား ၿခံပတ္ပတ္လည္တြင္ စီတန္းေပါက္ေနၾကသည္ဟု ဆိုသည္။သို႕ေပမယ္႕ တိရိစၦာန္မ်ားသည္ ဦးမိုးကို မုန္းတီးၾကသည္။ ဦးမိုးသည္ စိတ္ကူးယဥ္ စကားမ်ားသာ ေၿပာၿပီး လက္ေတြ႕ အလုပ္ၾကေတာ႕ ဘာမွ မလုပ္ေခ်။ ဒါေတာင္ အခ်ိဳ႕ တိရိစၦာန္မ်ားသည္ ဦးမိုးေၿပာေသာ စိတ္ကူးယဥ္ပံုၿပင္ၿဖစ္သည္႕ ခ်ိဳခ်ဥ္သၾကားခဲ ေတာင္ ကို ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင္႕ ေနၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္ ဝက္တို႕သည္ အလြန္အမင္း တန္ၿပန္ၿငင္းခုန္ၾကရကာ ေလာကတြင္ ထိုကဲ႕သုိ႕ေသာ ေနရာမ်ိဳး မရွိေၾကာင္း တိုက္တြန္းေၿပာဆိုၾကသည္။

သူတို႕၏ ယံုၾကည္အားကိုးရဆံုးေသာ ေနာက္လိုက္မွာ လွည္းဆြဲၿမင္းႏွစ္ေကာင္ ၿဖစ္ေသာ ဘိုးနီ ႏွင္႕ ခင္တုတ္တို႕ၿဖစ္သည္။ သူတို႕ႏွစ္ေကာင္သည္ ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားေတြးေခၚဖို႕ ရာ အလြန္ ထံုထိုင္း ခက္ခဲသည္႕ အတြက္ ဝက္တို႕အား ဆရာတင္ထားရသည္။ ဝက္တို႕ ေၿပာသမွ် လက္ခံယံုၾကည္သည္။ အၿခားတိရိစၦာန္မ်ား ကို တဆင္႕ၿပန္ေၿပာသည္႕အခါတြင္လည္း ေထြေထြထူးထူး ၿငင္းခုန္ေလ႕ မရွိၾက။ စပါးက်ီထဲတြင္လုပ္ေသာ လ်ိဳ႕ဝွက္ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲတိုင္း မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ေလ႕ရွိသည္။ ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား သီခ်င္းကို ဦးေဆာင္သီဆိုကာ ထိုသီခ်င္းၿဖင္႕ ေတြ႕ဆံုေတြးေႏြးပြဲကို အၿမဲတမ္း အဆံုးသပ္ေလ႕ရွိသည္။

အားလံုးေမွ်ာ္လင္႕ထားသည္ထက္ ပုန္ကန္ထၾကြမႈမွာ ပိုမို ေစာစီးစြာၿဖင္႕ အလြယ္တကူ ၿဖစ္ေပၚခဲ႕သည္။ ကိုသာဒြန္းသည္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈၾကမ္းေသာ ယာရွင္ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္႕ အၿပင္ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္မ်ားတုန္းက အလုပ္ၾကိဳးစားကာ အလြန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ႕သည္။ သို႕ေသာ္ အခုတေလာတြင္ သူ၏ ႏွိမ္႕ပါး က်ရႈံးေသာ ေန႕ရက္မ်ားသို႕ ေရာက္ရွိလာသည္။ တရားရုံး အမႈတစ္ခုတြင္ ေငြမ်ား ဆံုးရႈံးသြားၿပီးေနာက္ စိတ္ႏွလံုး ၿခံဳးၿခံဳးက်ကာ အရက္ကိုသာ အေဖၚၿပဳ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ႕သည္။ တစ္ေနကုန္လံုး မီးဖိုေဆာင္၌ ၾကိမ္ကုလားထိုင္ ေပၚတြင္ ထိုင္ကာ သတင္းစာေတြ ဖတ္လိုက္၊ အရက္ကေလး ေသာက္လိုက္၊ ရံဖန္ရံခါ သူေမြးထားေသာ က်ီးနက္ၾကီး ဦမိုးအား ဘီယာ စိမ္ထားေသာ ေပါင္မုန္႕ ေဘးသားေလးမ်ား ေၾကြးေနေလ႕ရွိသည္။ ကိုသာဒြန္း၏ တပည္႕ လက္ပန္းမ်ားလည္း အလုပ္မလုပ္ၾက။ အေခ်ာင္ခိုၾကသည္။ ယာေၿမၿခံထဲတြင္လည္း မ်က္ရိုင္းပင္မ်ား အၿပည္႕ ေပါက္ေနေတာ႕သည္။ အေဆာက္အဦးတို႕သည္လည္း အမိုးအကာ မရွိၾကေတာ႕။ ၿခံစည္းရိုးႏြယ္ပင္တို႕ ေပါက္ခ်င္တိုင္း ေပါက္ၾကသည္။ တိရိစၦာန္တို႕ကိုလည္း အစာ ေလာက္ငွေအာင္ မေကြ်းၾက။

နယုန္လထဲ ေရာက္လာသည္။ ၿမက္ပင္တို႕ ရိတ္သိမ္းဖို႕ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ မိုးတြင္း ဝင္ခါစ စေနေန႕ တစ္ေန႕တြင္၊ ကိုသာဒြန္း ေမၿမိဳ႕ တက္သြားသည္။ ညမ္ေတာ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ အမူးလြန္ကာ တနဂၤေႏြေန႕ ေန႕လည္ပိုင္းအထိ အိမ္ၿပန္မလာႏိုင္ခဲ႕။ သူ႕တပည္႕မ်ားကလည္း မနက္ေစာေစာ ႏြားႏို႕ညွစ္ၿပီးသည္႕ေနာက္ ယုန္လိုက္ ထြက္သြားၾကသည္။ ၿခံထဲရွိ တိရိစၦာန္မ်ားကို အစားေကြ်းဖို႕ သတိမရၾကေခ်။ ကိုသာဒြန္း အိမ္ၿပန္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း၊ ဧည္႕ခန္းထဲက ဆိုဖာေပၚတြင္ ရတနာပံုသတင္းစာ ဖတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ည ေနပင္ ေစာင္းလာသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း အစာ မစားရေသးေခ်။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူတို႕ သည္းမခံႏိုင္ၾကေတာ႕။ ႏြားမတစ္ေကာင္သည္ အစာသိုေလွာင္ခန္း တံခါးကို ဦးခ်ိဳႏွင္႕ ခ်ိဳးေဖာက္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ တိရိစၦာန္အားလံုး အစားအစာမ်ားကို ဝင္ေရာက္ ယူငင္ၾကေလသည္။ ကိုသာဒြန္း ႏိုးလာသည္။ မၾကာခင္တြင္ သူႏွင္႕ သူ႕တပည္႕ ေလးေယာက္ ၾကာပြတ္ကိုယ္စီႏွင္႕ အစာသိုေလွာင္ခန္းထဲသို႕ ေရာက္လာကာ ေတြ႕ကရာကို ရုိက္ႏွက္ ၾကေလေတာ႕သည္။ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနေသာ တိရိစၦာန္အားလံုး သည္းခံႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႕။ ဘာမွ ၾကိဳတင္ စီစဥ္ တုိင္ပင္ ထားၿခင္း မရွိပဲ တိရိစၦာန္မ်ားက သူတို႕ကို ႏွိတ္စက္သူမ်ားအား ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ တန္ၿပန္ ပစ္တိုက္ၾကသည္။ ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ သူတပည္႕မ်ားလည္း ဖင္အကန္ခံရသည္။ ဘက္ေပါင္းစံုမွလည္း ကန္ေက်ာက္ခံရသည္။ အေၿခအေနသည္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား အထိမ္းအကြပ္မဲ႕သြားသည္။ တိရိစၦာန္မ်ား အခုလို တန္ၿပန္ခံုခံတာ သူတို႕ တခါမွ် မေတြ႕ဘူးေခ်။ သူတို႕ စိတ္တိုင္းက် ႏွိတ္စက္ခ်င္တိုင္း ႏွိတ္စက္၊ ရုိက္ႏွက္ ခ်င္တိုင္း ရုိက္ႏွက္ ခဲ႕ေသာ သတၲဝါမ်ားက အခုလို ထၾကြတုံ႕ၿပန္ၾကေသာအခါ သူတို႕ ေသြးပ်က္လုမခန္း ေၾကာက္ရြံ႕သြားၾကသည္။ တခဏမွ် ၾကာၿပီးေနာက္ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ဖုိ႕ လက္ေလွ်ာ႕လိုက္ၾကကာ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါး တသားတည္းက်ေအာင္ ထြက္ေၿပးၾကသည္။ တစ္မိနစ္ခန္႕ အၾကာတြင္ ကုိသာဒြန္းႏွင္႕ တပည္႕ေလးေယာက္လည္း လွည္းလမ္းအတိုင္း တစ္ခ်ိဳးတည္း လမ္းမၾကီးေပၚေရာက္သည္ အထိ ထြက္ေၿပးသြားသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားက ေနာက္မွ လိုက္လ်က္ ေအာင္ပြဲခံၾကေလသည္။

ကိုသာဒြန္း ကေတာ္သည္ အိပ္ခန္း ၿပဴတင္းေပါက္မွ လွမ္းၾကည္႕ကာ အၿဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ၿမင္ေတြ႕လိုက္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သည္႕ ပစၥည္းအနည္းငယ္ကို ကတီၲပါအိပ္ထဲတြင္ ထည္႕ကာ ၿခံ၏ အၿခားထြက္ေပါက္မွေန၍ တိတ္တဆိတ္ အလ်င္အၿမန္ထြက္ေၿပးေလသည္။ က်ီးနက္ၾကီး ဦးမိုးလည္း ထုတ္တန္းမွ ပ်ံထြက္ကာ က်ီးအာသံေပးလ်က္ သူမေနာက္မွ လိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားက ကိုသာဒြန္းႏွင္႕ သူလူ႕မ်ားကို လမ္းမေပၚထိ ေမာင္းထုက္လိုက္ကာ ထုတ္တန္းငါးတန္းရွိသာ ၿခံတံခါးကို ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ တိရိစၦာန္မ်ား ကိုယ္တိုင္ၿပန္လည္ မသံုးသပ္မိ္ေသးခင္ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈသည္ ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ႕သည္။ ကိုသာဒြန္းကို ေမာင္းထုတ္ခဲ႕သည္။ ၿမန္တိုင္း ေမြးၿမဴေရးၿခံသည္ တိရိစၦာန္တို႕ လက္ေအာက္သို႕ ေရာက္လာသည္။

Thursday, August 5, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ အခန္း(၁ - ၂)


“စိတ္ေသာက ေဝဒနာေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝဟာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႕ သက္တမ္းေစ႕ေတာင္ မေနရဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကံေကာင္းၾကတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြထဲက တစ္ေကာင္ အပါအဝင္ၿဖစ္တယ္လို႕ မေၿပာလိုဘူး။သို႕ေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခု အသက္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ သားသမီးေတြ ေလးရာေက်ာ္ စီးပြားခဲ႕ၿပီးၿပီ။ ဒါဟာ ဝက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္ ဘဝပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဆံုးမွာေတာ႕ ဘယ္တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္မွ ရက္စက္တဲ႕ဓားသြားေအာက္ကေန မလႊတ္ေၿမာက္ႏိုင္ဘူး။ အခု ကြ်န္ေတာ္႕ ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနၾကတဲ႕ ဝက္ပ်ိဳေတြ၊ တစ္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ခင္ဗ်ာတို႕လည္း အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ အသက္အတြက္ ေအာ္ဟစ္ ၿမည္တမ္းၾကရလိမ္႕မယ္။ အဲဒီ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အၿဖစ္အပ်က္ ကို ႏြားေတြ၊ ဝက္ေတြ၊ ၾကက္ေတြ၊ သိုးေတြ၊ အားလံုး ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကရမယ္။ ၿမင္းေတြ၊ ေခြးေတြမွာေတာင္ ပိုၿပီး ေကာင္းတဲ႕ အခြင္႕အလမ္း ကံတရားမရွိဘူး။ ဒီမွာ ဘိုးနီ မင္းလည္း မင္းရဲ႕ ၾကီးမားတဲ႕ ၾကြက္သားေတြရဲ႕ ခြန္အားေတြ ကုန္းခန္းတဲ႕ တစ္ေန႕ ကိုသာဒြန္း မင္းကို သားသတ္သမားဆီ ေရာင္းစားလိမ္႕မယ္။ ဒင္းတို႕က မင္း လည္ေခ်ာင္းကို ၿဖတ္ၿပီး အသားေတြကို ေခြးစာ လုပ္ပစ္လိမ္႕မယ္။ မင္းတို႕ ေခြးေတြလည္း အသက္ၾကီးလာလို႕ သြားေတြ မရွိေတာ႕ဘူး ဆိုရင္ ကိုသာဒြန္းက မင္းတို႕ လည္ပင္ကို အုတ္ခဲေတြ ဆြဲၿပီး ဒီ အနီးအနားက ေရအိုင္ ထဲမွ နစ္ၿပီး သတ္လိမ္႕မယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခုေၿပာခဲ႕တာေတြကို သံုးသပ္ၾကည္႕ရင္ ၿပက္ၿပက္ထင္းထင္း ရွင္းလင္း မေနဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈ ဒဏ္ေတြဟာ လူသားေတြရဲ႕ ရက္စက္တဲ႕ အာဏာစြမ္းေၾကာင္႕ ခံစားေနရတာၿဖစ္တယ္။ လူေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လုပ္အားကေန ထြက္လာတဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ပဲ ပိုင္ဆိုင္ရမယ္။ ေန႕ခ်င္း ညခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခ်မ္းသားၾကြယ္ဝလာၿပီ၊ လြတ္လပ္မႈေတြကို ရရွိႏိုင္တယ္။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ လူမ်ိဳးႏြယ္စုကို ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စိတ္ေရာ၊ ကိုယ္ပါ ေန႕ေရာ၊ညပါ ၾကိဳးစားၾကရမယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာခ်င္တဲ႕ စကားပဲ။ ရဲေဘာ္တို႕ ပုန္ကန္ ထၾကြၾကေလာ႕။ သူပုန္ထၾကဖို႕ ဘယ္ေတာ႕လည္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ တစ္ပတ္ အေတာအတြင္းထဲမွာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ ၿဖစ္မယ္။ ႏွစ္ တစ္ရာ ေလာက္ ၾကာခ်င္လည္း ၾကာမယ္။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ ေၿခဖဝါးေအာက္က ေကာက္ရိုးေတြကို အခုအေသအခ်ာ ၿမင္ေနရသလို ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ ေၿပာႏိုင္တာ တစ္ခုရွိတယ္။ အေႏွးနဲ႕ အၿမန္ တရားမွ်တမႈကို ရရွိၾကရလိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ အၿမဲတမ္း အမွတ္ရ လႈံ႕ေဆာ္ေနၿပီး ေစာင္႕ၾကည္႕ေနၾကပါ။ အမွတ္ရေနၿပီးတဲ႕ အၿပင္ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာခဲ႕တဲ႕ စကားေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေတြဆီ လက္ဆင္႕ကမ္းေပးၾကပါ။ အဲဒါမွလည္း ေနာင္လာမယ္႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက အဆင္႕ဆင္႕ လက္ခံရရွိၿပီး ေအာင္ပြဲရတဲ႕ အထိ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားၾကလိမ္႕မယ္။”

“ၿပီးေတာ႕ ရဲေဘာ္တို႕ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ႕မွ အားနည္း၊ အက်ိဳး မသက္ေရာက္တဲ႕ အၿဖစ္မ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕။ အေၿခအတင္ စကားမ်ားၾကတာေတြေၾကာင္႕ ဦးတည္ရာ လမ္းေၾကာင္း မေပ်ာက္ ပါေစနဲ႕။ သူတို႕ က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာလိမ္မယ္႕။ လူနဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဦးတည္ရာ အတူတူပဲ၊ တစ္ဦး အက်ိဳးစီးပြားဟာ အၿခားတစ္ဦး အတြက္ပဲလို႕။ အဲဒါကို လည္း ဘယ္ေတာ႕မွ နားမေယာင္မိပါေစနဲ႕။ အဲဒါေတြ အားလံုး ဟာ လိမ္ညာတာေတြပဲ။ လူေတြဟာ ကိုယ္႕ အက်ိဳးစီးပြားကလြဲလို႕ အၿခားသူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ခိုင္မာ ေပါင္းစည္းညီညြတ္ၾကရေအာင္။ လုပ္ရွားမႈေတြမွာ ခိုင္မာတဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲမက္ စိတ္ေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ၾကရေအာင္။ လူေတြဟာ ရန္သူ။ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္။”

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံအားေပးသံက ဟိန္းကနဲ ထြက္လာတယ္။ ဘိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ေၿခေလးေခ်ာင္ သတၱဝါ ၾကြက္ေတြက တိတ္တဆိတ္ သူတို႕ တြင္းထဲက ထြက္လာၿပီး ေနာက္ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ထိုင္ကာ နားေထာင္ၾကတယ္။ ေခြးေတြက ရုတ္တရက္ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို ၾကြက္ေတြကို ၿမင္သြားတယ္။ ၾကြက္ေတြလည္း ခ်င္ၿခင္းဆိုသလို ၿဖတ္ကနဲ႕ တြင္းထဲ အလ်င္အၿမန္ ေၿပးဝင္မွ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ႏိုင္တယ္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးက အားလံုး ၿငိမ္ဖို႕ သူ႕ လက္ေခ်ာင္း ကို ေထာင္ၿပလိုက္တယ္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ဒီမွာ ရွင္းလင္းစရာ ေၿပာစရာေတြကို ေၿပာမွၿဖစ္မယ္။ ၿခံေမြး တိရိစၦာန္ေတြ မဟုတ္တဲ႕ ၾကြက္နဲ႕ ယုန္ေတြ လိုမ်ိဳး တိရိစၦာန္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြလား၊ သို႔မဟုတ္ ရန္သူလား။ မဲေပး ဆံုးၿဖတ္ၾကရေအာင္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ ေမးခြန္းကို အစည္းအေဝးမွာ တင္သြင္းပါတယ္။ ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္ပါသလား။”

မဲမ်ားကို ခဏအတြင္း ရယူလိုက္တယ္။ မဲဆႏၵ အမ်ားစုက ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္တယ္လို႕ ေထာက္ခံၾကတယ္။ သေဘာမတူတဲ႕ မဲဆႏၵ ေလးမဲရတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက ေခြးသံုးေကာင္နဲ႕ ကိုေရႊေၾကာင္ တို႕က ဟုိဖက္ေရာ ဒီဖက္ပါ မဲေတြ ေပးၾကတာ။ အဲဒီေနာက္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ကဆက္ၿပီးေတာ႕

“ကြ်န္ေတာ္ စကား နည္းနည္း ေၿပာစရာ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေၿပာရမယ္။ အၿမဲတမ္း သတိရပါ။ ခင္ဗ်ာတို႕ ရဲ႕ တာဝန္ဟာ လူနဲ႕ လူေတြရဲ႕ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း လမ္းစဥ္ေတြကို အၿမဲတမ္း တိုက္ခိုက္ ရမွာ ၿဖစ္တယ္။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိရင္ ရန္သူလို႕ သတ္မွတ္ရမယ္။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕ မဟုတ္ အေတာင္ပံေတြ ရွိရင္ မိတ္ေဆြပဲ။ ၿပီးေတာ႕ လူေတြကို အၿမဲတမ္း ရင္ဆုိင္ တိုက္ခိုက္ဖို႕ အၿမဲတမ္း သတိရေနပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ႕မွ အတုမခိုးရဘူး။ အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လူေတြကို တစ္ခ်ိန္မွာ လႊမ္းမိုးအုပ္စိုးႏိုင္ခဲ႕သည္႕တိုင္ေအာင္ သူတို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကို အတုမယူရဘူး။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အိမ္နဲ႕ မေနရဘူး။ အိပ္ရာနဲ႕ မအိပ္ရဘူး။ အဝတ္အစားေတြ မဝတ္ရဘူး။ အရက္ မေသာက္ရဘူး။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရဘူး။ ပိုက္ဆံ မကိုင္ရဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ကုန္ေရာင္း ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းေတြမွာပါဝင္ မပတ္သက္ရဘူး။ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ စရိုက္ေတြအားလံုးဟာ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြပဲ။ အဲဒါေတြ အားလံုးအၿပင္ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ တိရိစၦာန္အခ်င္းခ်င္း ႏိုင္ထက္စီးနင္း မဆက္ဆံရဘူး။ အားနည္းတဲ႕ တိရိစၦာန္ ၿဖစ္ေစ၊ အားၾကီးတဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ လိမၼာပါးနပ္တဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ သာမန္ရိုးရိုးသားသား တိရိစၦာန္ပဲ ၿဖစ္ေစ၊ အားလံုးဟာ တေသြးတည္း တသားတည္း ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြၿဖစ္တယ္။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အၿခားတိရိစၦာန္ကို မသတ္ၿဖတ္ရဘူး။ တိရိစၦာန္အားလံုး ဟာ တန္းတူ အညီအမွ် ရွိရမယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခု… မေန႕ညခဲ႕ မက္ခဲ႕တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႕ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပမယ္။ အဲဒီ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ဘယ္လို ေဖၚၿပရမလဲ။ အဲဒီ အိပ္မက္က လူေတြ ဒီကမၻာေၿမၾကီးေပၚကေန လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႕ အခ်ိန္ကာလ အေၾကာင္းပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ အိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ္ ေမ႕ေပ်ာက္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ၿပန္လည္ အမွတ္ရေစတယ္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဝက္ေပါက္ကေလးၿဖစ္တုန္းကေပါ႕၊ ကြ်န္ေတာ္႕ အေမနဲ႕ အၿခား ဝက္မၾကီးေတြ ဆိုေလ႕ဆိုထ ရွိခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္း တစ္ပုဒ္ပါ။ သူတို႕က အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္နဲ႕ ပထမ စာသား သံုးလံုးေလာက္ပဲ သိၾကတယ္။ အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝကတည္းက အကြ်မ္းတဝင္ ရွိေနခဲ႕တာ။ ဒါေပမယ္႕လည္း အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ သီခ်င္းကို စိတ္ထဲကေန ေမ႕ေပ်ာက္ေနတာ အခ်ိန္ကာလအားၿဖင္႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာရွိလွၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ မေန႕ညကပဲ အဲဒီသီခ်င္းအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ၿပန္လည္ အမွတ္ရမိတယ္။ ပိုၿပီး ထူးဆန္းတာက အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ စာသားေတြပါ ၿပန္လည္ အမွတ္ရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာရဲတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဒီ သီခ်င္းဟာ ဟုိးအရင္တုန္းက မ်ိဳးခ်စ္တိရိစၦာန္ေတြ သီဆိုခဲ႕ၾကၿပီး မ်ိဳးဆက္ေတြ တစ္ဆင္႕နဲ႕ တစ္ဆင္႕ အကူးအေၿပာင္း ဆင္းသက္ လာတဲ႕ အခါမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာၿဖစ္လိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အခု ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ သီခ်င္းကို ဆိုၿပမယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ၾကီးၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္႕ အသံေတြလည္း ကြဲအက္ေနလိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီ သီခ်င္း သံစဥ္ကို ခင္ဗ်ားတို႕ကို သင္ေပးတဲ႕ အခါ ခင္ဗ်ာတို႕ ကိုယ္တုိင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ သီဆိုတတ္လိမ္႕မယ္။ ဒီသီခ်င္းကို “ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား” လို႕ ေခၚတယ္။”

ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ သူ႕လည္ေခ်ာင္းကို တစ္ခ်က္ရွင္းလိုက္ကာ သီခ်င္းကို စတင္ဆိုေတာ႕သည္။ သူေၿပာသလိုပင္ သူ၏ အသံတို႕သည္ ကြဲအက္ေနသည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူသည္ သင္႕တင္႕ေကာင္းမြန္စြာ သီဆိုႏိုင္ေသးသည္။ သီခ်င္းသည္ ရုန္းထ ႏိုးၾကြေစေသာ သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ဒႆဂီရိ အသည္းႏွစ္လံုး သီခ်င္းလိုလို၊ ဆင္ၾကီး ဂဠဳန္ခ်ီ သီခ်င္းလိုလို သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ စာသားမ်ား မွာ

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

မေဝးေတာ႕တဲ႕ ေန႕ရက္ေတြကလည္း လာေနၾကၿပီ
ႏုိင္လိုမင္းထက္ လူေတြကို ေမာင္းထုတ္ၾကေလ
ဗမာၿပည္ၾကီး လိႈင္လိႈင္ ေပါမ်ား ၾကြယ္ဝေနတာ
တို႕ေတြ သာလ်င္ စီးပြားၾကမယ္။

တို႕ေတြအားလံုး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဘဝ လႊတ္ေၿမာက္ေစသား
တို႕ေက်ာ တို႕ပုခံုးတို႕ ရိုက္ပုတ္ခံၿခင္း ေဝးရေစသား
ရုိင္းစိုင္ လက္နက္ေတြလည္း ပ်က္သုံးၾကေစ
ရက္စက္ ႏွိတ္စက္ခံရၿခင္းလည္း ကုန္ဆံုးေစ။

အတိုင္းထက္ အလြန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝၾကမယ္
စပါးဆန္ေရ လိႈင္လိႈင္ ေပါလို႕
သီးႏံွေကာက္ပဲ၊ ငရုတ္ ပဲေၿပာင္း
တို႕ဘဝရဲ႕ ေန႕ရက္မ်ားမွာ ၿပည္႕လွ်ံၿဖိဳးေမာက္ ရေစကြယ္။

တို႕ၿမန္ၿပည္သည္လည္း ေနၿခည္ၿဖာထြန္း လင္းေနတဲ႕
သန္႕စင္ ၾကည္လင္ ေခ်ာင္းအင္းအိုင္လည္း စီးေနတဲ႕
ႏုႏုညင္သာ ေလညင္းေၿပလည္း ေသာ႕ေနေလတာ
တို႕ေတြအား လံုး လြတ္လပ္ၾကတဲ႕ ေန႕ရက္ေပါ႕။

ၾကိဳးစာၾကကြဲ႕ ညီေနာင္သားတို႕
ေသပေစ ေၾကပေစ ၊ အရႈံးမေပး မေလွ်ာ႕ ဇြဲနဲ႕
ရဲညီေနာင္သား၊ ၿပည္ခ်စ္သားတို႕
လြတ္လပ္ၿခင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ဆီသို႕ ခ်ီတက္ၾကမယ္ကြယ္။

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

သီခ်င္း သီဆိုသံသည္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုးကို အလြန္အမင္း စိတ္တက္ၾကြေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သီခ်င္း အဆံုးသုိ႕ ေရာက္လုေရာက္ခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုး သီခ်င္းကို ကိုယ္တိုင္ သီဆိုေနၾကေလၿပီ။ အားလံုးထဲက အညံ႕ဖ်င္းဆံုးအေကာင္သည္ပင္ သံစဥ္ႏွင္႕ စာသား အခ်ိဳ႕ကို လိုက္လံ သီဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထက္ထက္ၿမက္ၿမက္ ရွိေသာ အေကာင္ေတြၿဖစ္သည္႕ ဝက္ႏွင္႕ ေခြး တို႕သည္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးကို တစ္ခဏအတြင္း မွာ ႏုတ္တိုက္ ရြတ္ဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ေလာက္ ေလ႕က်င္႕ သီဆိုၿပီး ၾကသည္႕ အခါတြင္ ယာခင္းၿခံတစ္ခုလံုး ညီတူ သံၿပိဳင္ သီဆိုသံၿဖင္႕ ဟိန္းထြက္ သြားေလသည္။ ႏြားမ်ားက ၿမည္ဟီးၾကသည္။ ေခြးမ်ားက အူဟစ္ၾကသည္။ သိုးမ်ားက ပဲသံမ်ား ၿပဳၾကသည္။ ၿမင္းမ်ားက လည္း ဟီးၾကသည္။ ဘဲမ်ားကလည္း တစ္ကြပ္ကြပ္ႏွင္႕ ေအာ္သည္။ အားလံုးသည္ သီခ်င္းၿဖင္႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကလ်က္ ငါးၾကိိမ္တိတိ ဆက္တိုက္ ဟစ္ေအာ္ သီဆိုၾကသည္။ အကယ္၍သာ တားမည္႕ ဟန္႕မည္သူမ်ား မရွိလွ်င္ ညလံုးေပါက္ အဆက္မၿပတ္ သီဆိုဖြယ္ ရွိသည္။

ကံမေကာင္းစြာပင္ သီခ်င္း သံၿပိဳင္ ဟစ္ေအာ္သံက ကိုသာဒြန္ကို အိပ္ရာမွ ႏိူး လိုက္ သလိုၿဖစ္သြားသည္။ ယာခင္းထဲ ေၿမေခြးမ်ား ဝင္ေနသလားလို႕ ကိုသာဒြန္းတစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ ရုတ္တရက္ ထသည္။ အိပ္ခန္း နံရံေထာင္႕ တြင္ အၿမဲတမ္း ေထာင္ထားေသာ ေသနတ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ညေမွာင္ေမွာင္ ယာခင္းထဲသို႕ ေသနတ္က်ည္ကို ရမ္းသမ္းပစ္လိုက္သည္။ က်ည္ဆံတို႕သည္ စပါးက်ည္၏ နံရံထဲသို႕ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္သြားသည္။ တိရိစၦာန္တို႕၏ အစည္းအေဝးလည္း အလ်င္အၿမန္ ရုတ္သိမ္း ရသည္။ အားလံုး ကိုယ္အိပ္စက္ သည္႕ ေနရာကိုယ္စီသို႕ အလ်င္အၿမန္ ၿပန္ေၿပးၾကသည္။ ငွက္တုိ႕ သည္ အိပ္စက္ရာ ထုတ္တန္းဆီကို ပ်ံတက္ ၾကသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္တို႕သည္ အိပ္စက္ရာ ေကာက္ရုိးခင္းသို႕ ၿပန္ၾကသည္။ တစ္ခဏ အတြင္းတြင္ ယာေၿမၿခံ တစ္ခုလံုး ပကတိ အိပ္စက္ ၿခင္းသို႕ ေရာက္ရွိသြားသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း
[ဆက္ေရးရမည္႕ ဘာသာၿပန္]